Ιστορικό
Το παρών ιστορικό, αποτελεί απόσπασμα από το αρχείο του Γέροντος της Καλύβης μοναχού Συμεών.
-Η Καλύβη της Υπαπαντής του Κυρίου είναι από τις παλαιότερες στη Νέα Σκήτη και σύμφωνα με μαρτυρίες παλαιών πατέρων, χρησιμοποιήθηκε για ένα διάστημα και ως Κυριακό της Σκήτης. Η κατασκευή της τοποθετείται στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.
Όλα αυτά τα χρόνια είχε πάντοτε διαδοχή από μοναχούς, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να συντηρήσουν το κτίριο, είχε ως αποτέλεσμα να υποστεί η Καλύβη πολλές προσθήκες και παρεμβάσεις. Τα τελευταία χρόνια όμως είχε περάσει σε χέρια ζηλωτών μοναχών (παλαιοημερολογίτες), οι οποίοι εγκατέλειψαν κάθε προσπάθεια συντήρησης του κτιρίου, γεγονός το οποίο προκάλεσε μεγάλες φθορές σε όλο το οικοδόμημα, αλλά και στον Ναό. Εξαιτίας αυτής της εγκατάλειψης αλλά και της ύπαρξης υπογείων νερών, η Καλύβη περιήλθε σε πολύ άσχημη κατάσταση και έμοιαζε σαν να είχε εγκαταλειφθεί πριν από πολλά χρόνια. Τον Σεπτέμβριο του 2004 εκοιμήθη και ο τελευταίος ζηλωτής μοναχός που διέμενε εντός αυτής και για ένα χρόνο περίπου έμεινε ακατοίκητη. Τον Αύγουστο του 2005, η Ιερά Μονή Αγίου Παύλου κατόπιν αιτήσεως μου, μου παραχώρησε την εν λόγω Ιερά Καλύβη, διά τόπο ασκήσεως και κατοικίας μου.
Όταν εισήλθα όμως για πρώτη φορά μέσα σ’ αυτό το Ιερό καταφύγιο, το θέαμα που αντίκρισα ήταν άκρως απελπιστικό!!! Όλη η νότια πλευρά του κτιρίου είχε πάρει μία κλίση πολύ εμφανή, που μαρτυρούσε την παρουσία μεγάλου προβλήματος στα θεμέλια του.
Ο επάνω όροφος στηριζόταν πάνω σε πρόχειρα υποστυλώματα τα οποία αν τα ακουμπούσε κανείς κατά λάθος, θα έφευγαν απ’ την θέση τους και θα κατέρρεε σχεδόν όλο το κτίριο.
Στην στέγη όλα τα ξύλα είχαν σαπίσει, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν ανοίγματα από τα οποία περνούσε το νερό της βροχής.
Στην Εκκλησία ράγισαν τα τόξα που στηρίζουν τον τρούλο με αποτέλεσμα να μπαίνουν νερά και να έχουν καταστραφεί οι αγιογραφίες.
Το τέμπλο ήταν σε άθλια κατάσταση χωρίς να έχει ούτε εικόνες, ούτε καντήλια και τα στασίδια ήταν κατεστραμμένα.
Στους χώρους της Καλύβης υπήρχαν πολλά κατεστραμμένα και άχρηστα αντικείμενα και έπιπλα, καθώς και παλιά τρύπια στρώματα, στα οποία φωλιάζανε νεογέννητα ποντικάκια, ενώ στο ισόγειο κατοικούσαν και αρουραίοι.
Χρειάστηκαν τρεις ημέρες για να καθαρίσω και να απομακρύνω τα σκουπίδια και τα άχρηστα αντικείμενα που υπήρχαν μέσα στην Καλύβη. Κάποιος γνωστός μου Ιερέας απ’ τον κόσμο, μου είχε στείλει μερικά πνευματικά του παιδιά για να με βοηθήσουν, αλλά μόλις αντίκρισαν την κατάσταση απογοητεύτηκαν και σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν μαζί του, άκουσα να του λένε: -που μας έστειλες Πάτερ, στην κόλαση να μας έστελνες καλύτερα θα ήταν.
Για ένα περίπου χρόνο έμεινα μέσα στο ετοιμόρροπο κτίριο, με τον κίνδυνο να καταρρεύσει η στέγη και να με πλακώσει, η να βρεθώ από τον πάνω όροφο στο ισόγειο. Ο Θεός όμως δεν άφησε να πάθω κακό!
Όλο αυτό το διάστημα που έμενα εκεί μέσα, παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπιζα, ένιωθα όμορφα και κατανυκτικά. Συνεχώς αναλογιζόμουν ότι μέσα σ’ αυτόν τον ιερό χώρο, από τον 18ο αιώνα μέχρι σήμερα, ασκήθηκαν και αγωνίστηκαν πάρα πολλοί μοναχοί. Πόσες προσευχές με το κομποσχοίνι θα έγιναν σ’ αυτόν τον χώρο, πόσες ακολουθίες, πόσες αγρυπνίες, πόσα δάκρυα μετανοίας, πόσες φορές θα τελέστηκε η Θεία Λειτουργία, αλλά και τα μυστήρια της Εκκλησίας. Αυτές οι σκέψεις περνούσαν συνέχεια από το μυαλό μου και μου πρόσθεταν πόνο στην ψυχή, επειδή αυτός ο χώρος που ήταν εμποτισμένος από τους ασκητικούς αγώνες πολλών μοναχών και την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τώρα είχε μετατραπεί σε καταφύγιο ποντικών και αρουραίων, και ήταν έτοιμος να καταρρεύσει. Με πονούσε πολύ αυτό το γεγονός, γιατί η Καλύβη εκτός από Ιστορική αξία, έχει και Πνευματική. Είναι κειμήλιο και πολιτιστική κληρονομιά της Ορθοδοξίας και του Αγίου Όρους και ισχυρό φυλάκιο της Εκκλησίας και της Πίστεώς μας. Αισθανόμουν συνέχεια μέσα μου μια Ιερή υποχρέωση απέναντι στους Κτήτορες, που προς δόξα Θεού οικοδόμησαν με πολύ κόπο αυτή την Καλύβη πριν από πολλά χρόνια, όχι μόνο για να κατοικήσουν αυτοί οι ίδιοι, αλλά και πολλές γενεές μοναχών μετά απ’ αυτούς. Αυτό το αίσθημα με παρακινούσε συνεχώς και με προέτρεπε να αναστυλώσω την Καλύβη, για να συνεχίσει να είναι τόπος προσευχής, λατρείας και αγιασμού και να προσφέρει στέγη σε πολλούς ακόμη μοναχούς, αλλά και ευλαβείς προσκυνητές που προσέρχονται κατά εκατοντάδες στο Άγιο Όρος. Όταν μάλιστα άρχισα να συγκεντρώνω και διάφορα ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες για τους παλαιότερους μοναχούς που ασκήθηκαν στον χώρο της Καλύβης, ο πόθος και ο ζήλος για να αναλάβω το δύσκολο έργο της αναστύλωσης, συνεχώς μεγάλωνε. Από τα στοιχεία και τις πληροφορίες που συγκέντρωσα για τους μοναχούς που έζησαν και ασκήθηκαν σ’ αυτόν τον Ιερό χώρο, ιδιαίτερη εντύπωση μου προξένησε η περίπτωση του μοναχού Ιακώβου, ο οποίος όταν κάποτε επήλθε λειψυδρία στην Σκήτη και οι πατέρες δεν είχανε νερό, αυτός χάριν της καλής πνευματικής του κατάστασης και αγιότητας όπου είχε, έλαβε πληροφορία από Θεού και τους υπέδειξε τόπο πλησίον της Καλύβης της Υπαπαντής, όπου έσκαψαν και βρήκαν υπόγεια πηγή κάτω από βράχο με πόσιμο νερό! Η πηγή αυτή υπάρχει μέχρι σήμερα πολύ κοντά στην εξώπορτα της Καλύβης και φέρει το όνομα: «Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ». Ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του μοναχού Ιακώβου, όπου χάριν στην φώτιση που είχε από θεού, υπέδειξε στους πατέρες την τοποθεσία όπου βρήκαν την πηγή. Από τότε και μέχρι σήμερα οι πατέρες στην Σκήτη θέσπισαν να τελείται αγιασμός στον τόπο της πηγής, κάθε Τρίτη της διακαινησίμου του Πάσχα, μαζί με την καθιερωμένη λιτανεία. Αξίζει να σημειώσουμε, ότι μέχρι και σήμερα «Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ» συνεχίζει να τροφοδοτεί με πόσιμο νερό αρκετές Καλύβες στην Σκήτη, αλλά και πολλοί προσκυνητές οι οποίοι γνωρίζουν την ύπαρξη της, κάνουν μία στάση στην πηγή για να ξεδιψάσουν και να γευθούν το δροσερό νερό της.
Οι παλαιοί πατέρες, μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τις συνοδείες των μοναχών που ασκήθηκαν στον Ιερό χώρο της Καλύβης, οι οποίες συνοδείες όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, απαριθμούσαν μεγάλη δύναμη μοναχών για τα δεδομένα της Σκήτης. Μία εξ’ αυτών, απαριθμούσε 13 μοναχούς. Ο τελευταίος μάλιστα στην τάξη της Ιεραρχίας, υπέγραφε στις επιστολές του ως ο 13ος της συνοδείας.
Όλες αυτές οι πληροφορίες που συνέλεξα, αλλά και όσα ανέφερα παραπάνω, ήταν το κίνητρο για να ξεκινήσω την ανασυγκρότηση αυτού του Ιερού χώρου ασκήσεως, προσευχής και λατρείας του Αγίου Τριαδικού Θεού!
Έτσι λοιπόν, αναλογιζόμενος αυτή την ιερή υποχρέωση απέναντι σ’ όλους αυτούς τους πατέρες, αλλά και στους κτήτορες και προς το Άγιο Όρος και την ίδια την Υπεραγία Θεοτόκο, πήρα την απόφαση παρ’ όλα τα προβλήματα της υγείας μου, να αναλάβω την ευθύνη και να ξεκινήσω την διαδικασία αναστύλωσης της Καλύβης.
Σήμερα οι εργασίες έχουν προχωρήσει αρκετά, όμως για να ολοκληρωθούν χρειάζεται μεγάλος αγώνας ακόμη. Οι δυσκολίες που αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω ήταν και είναι τεράστιες! Πολλές φορές οι πειρασμοί ήταν τόσο μεγάλοι, που ένιωθα ότι στράφηκε εναντίον μου ολόκληρη η κόλαση. Τον περασμένο χειμώνα ήμουν έτοιμος να λυγίσω και να παραιτηθώ από την προσπάθεια μου, αλλά την τελευταία στιγμή ο Θεός μου έδωσε κουράγιο και δύναμη για να συνεχίσω. Κάποια στιγμή θα ήθελα να αφηγηθώ και να καταγράψω, όλα τα γεγονότα που συνέβησαν, αλλά και τις δυσκολίες και τους πειρασμούς που πέρασα κατά την διάρκεια αυτής της προσπάθειας που κατέβαλα και συνεχίζω να καταβάλω, για την ανασυγκρότηση της Ιεράς Καλύβης της Θείας Υπαπαντής του Κυρίου…
